Een kijkje in mijn naaikamer – bureau – …

“Of ik zin had om foto’s van mijn naaiplek in huidige staat (dus niet opgeruimd) te delen?” Die vraag stelde An mij. Zij was de tweede in rij in de virtuele kettingbrief die Davina startte.

De opdracht: een foto maken van je naaiplek, niet opruimen, niets weghalen wat daar eigenlijk niet hoort te liggen. Het leven zoals het is willen we zien. Maak een korte beschrijving van wat er te zien is. Waar ben je mee bezig? Welke projectjes zijn er ‘lopend’ of welke stofjes liggen er klaar om geknipt te worden? Welke patronen zien we op jouw kniptafel? Of waarvan zien we nog restjes?

Naaikamer is niet direct de juiste benaming van de plaats waar mijn machinerie en de bijhorende stoffen, patronen en fournituren zich bevinden. Hier thuis wordt dit deel van ons huis omgeschreven als “mama’s bureau”. Want naast stikken wordt er hier ook verbeterd, voor school gewerkt, geknutseld, gehandletterd, stencils gesneden voor het zeefdrukken, een bib bijgehouden, wel eens een chocolaatje gegeten, geprint, gestreken,…

Hoe ziet dat er dan uit? Wel zo:

DSC_4544

Je ziet een cardigan in groene wol voor mezelf in de maak. Daarbij staat er haast altijd een kop koffie op mijn bureau. Dat is op deze foto niet anders :-).

Mijn schoolwerk, computer en mijn agenda/bulletjournal/naaiplanner bevinden zich rechts op mijn bureau. In mijn agenda hou ik afspraken bij, noteer ik to do’s en to sews.

DSC_4581

Aan de linkerkant liggen de naai- en knutselprojecten die lopende zijn.
(Plus nog wat rommel die daar eigenlijk niet hoort te liggen, dat ook ja – roloog.)
Je ziet de Theo liggen voor mijn echtgenoot, waar ik tijdens de maakdag bij Zonen09 aan begon. De gele stof is een V-halsjurk voor mezelf in wording en de grijze stof wordt een nieuwe broek voor de zoon.

De doos met spoeltjes viel en ligt al een week te wachten tot ze wordt opgeruimd. (Prioriteiten stellen ;-P ) In het rekje zit wat naaigerelateerde rommel gaande van stofrestjes tot lockgaren tot ritsen en versteviging.

DSC_4545 Boven mijn tafel hangt een rekje waar ik o.a. mijn naailabeltjes in bewaar.

Dan komen we aan de andere kant, waar er een kastenwand is. In deze kasten zitten schoolboeken, jeugdboeken, knutselmateriaal, foto’s en stoffen.

Veel stoffen!

DSC_4540

Mijn strijkplank staat er ook (altijd). En naast die strijkplank ook nog stof en de kussens die op mijn to sew-lijstje voor onze zithoek in de klas staan. Rommelhoekje, ik weet het!

DSC_4557

De kastenwand eindigt aan het raam met een hangkast boven de verwarming.
Hierin vind je lamineerhoezen, verschillende soorten papier
in groot en klein formaat en nog wat naaibenodigdheden.

DSC_4533

Er zijn de dozen met garens, paspel, ritsen, rivetten, musketons, …

Er is een reeks papieren patronen van de hand van Compagnie M en van Zonen 09
en een collectie van het tijdschrift La Maison Victor.

20180301_122602

Tot slot hierboven nog een allerlaatste foto van de actuele toestand bij
het publiceren van dit bericht en dan leid ik jullie graag
naar de naaiplekjes van Carla, Delphine, Lies,  Inge en Anoeska.

Taart met ricotta en chocolade en een eerste kaarsje voor MamC

Feest vandaag want MamC mag het eerste kaarsje uitblazen!!

Iets meer dan een jaar geleden organiseerden MonDepot en By Eva Maria een booklaunch, voor Eva’s boek “Urban Style” dat jullie ongetwijfeld wel kennen. Zoals wel vaker, was ik toen op stap met An, mijn twinning minds-maatje.
We liepen de ene na de andere blogster tegen het lijf en ik kreeg veel complimentjes over mijn jurk; gevolgd door de vraag “Van welke blog ben jij?”. “Euh,.. ik heb geen blog, ik naai alleen maar”, was het antwoord dat ik toen gaf. Een beetje onnozel vond ik dat zelf eigenlijk…

An had me al vaker aangepord om te starten met bloggen. Waarom het er nooit eerder van kwam, is een lang verhaal. Maar de vele vragen en complimentjes maakten dat ik besloot om me toch aan een blogje te wagen.
Een blognaam had ik al snel – onze dochter noemt me vaak mamsie; Mam + C, de eerste letter van mijn voornaam in het Engels, werd dan MamC.
Amper een week na ons bezoek aan de booklaunch, met name op 5 december, was de eerste blogpost een feit.

Het was een jaar van vele leuke kansen, toffe patroontests, nieuwe materialen, mogen deel uitmaken van hartverwarmende initiatieven, ontmoetingen met hele fijne mensen en inspirerende ideeën. Het was een jaar van enthousiaste reacties en cijfertjes die ik nooit voor mogelijk had gehouden en waaruit af te leiden valt dat jullie mijn posts wel weten te smaken. 1000 x dank daarvoor!!!

Bij een verjaardagsfeest horen taart en cadeautjes. Het recept van mijn favoriet, de ricotta-chocoladetaart, geef ik hierna al prijs. Over de cadeautjes verneem je later meer.

taart_00

Deze taart proefde ik zelf voor het eerst op vakantie in Italië. Ondertussen zijn we al zo ver dat we onze bakvorm meenemen naar ginder en de taart zelf bakken voor onze Italiaanse vrienden. De foto’s die je hier ziet dateren van voorbije zomer.

 

Recept voor RICOTTA-CHOCOLADETAART

taart_02

Ingrediënten:

  • 300 gr bloem + wat extra voor de crumble
  • 150 gr boter
  • 150 gr suiker voor het deeg + 150 gr suiker voor de ricottamengeling
  • 1 ei
  • een half zakje droge gist
  • 500 gr ricotta
  • 150 gr chocoladedruppels

(Omdat ik een grote bakvorm – type lasagneschotel – gebruik,
vermenigvuldig ik dit alles steeds met 2.)

taart_031. Doe 300 gram bloem, 150 gram zachte boter , 150 gram suiker, 1 ei en een half zakje droge gist in een kom. Kneed dit goed tot je een mooi deeg bekomt.
Dit wordt de bodem van de taart.

taart_042. Bedek de taartvorm met bakpapier. Met het deeg vorm je een laagje van zo’n 2 mm dik op de bodem en aan de rand van de bakvorm. Druk goed aan met je hand.
Hou ongeveer de helft van het deeg aan de kant voor straks.

taart_053. Meng in een kom 500 gram ricotta en 150 gram chocoladedruppels
(of ietsje meer, naar believen).

feest_064. Roer er 150 gram suiker door.

taart_075. Verdeel het ricotta-chocolademengsel over de bakvorm.

feest_08taart_096. De andere helft van het deeg moet kruimelig worden. Voeg hiervoor steeds kleine beetjes bloem toe, tot je deeg korrelig is. (Waarom ik op de foto zo moest lachen weet ik niet meer, maar taart bakken is altijd fun!)

taart_107. Verkruimel de helft van wat je nu hebt over de taart en
druk het met een vork in het ricottamengsel.

taart_118. Verkruimel de rest losjes over de taart als “deksel”.

taart_129. Bak de taart in een op 180° voorverwarmde oven gedurende 50 minuten. (Afhankelijk van de grootte van je bakvorm en het type oven kan dit meer of minder zijn.)

taart_0110. Proef lauwwarm met een bolletje vanille-ijs erbij of gewoon koud. Smakelijk!

Ziezo, dat was het recept van mijn favoriete taart. Benieuwd of jullie ze
ook lusten en wat jullie favoriet taart is.

Ik ga op reis en ik neem mee… de naaimachine

De voorbije 3 weken werden grotendeels onder de Toscaanse zon gespendeerd. “Grotendeels” omdat ik in die eerste week enkele dagen terug naar België moest om de dochter op te halen zoals u hier al kon lezen en “grotendeels” omdat er ook wel eens regen en onweer was, zij het in zeer beperkte mate.

In mijn valies staken o.a. enkele exemplaren van La Maison Victor. De naaimachine was ook mee op vakantie. Samen met een selectie zomerse stofjes, garen en ander naaispul had ik zo alles bij de hand.

20160721_115325_resized_1
Ferm geïnstalleerd, al zeg ik het zelf 🙂

 

Het eerste naaisel werd een broekje in een paw-patrolstofje voor het zoontje van onze vrienden waar me mee op vakantie waren. Het ventje is stapelzot van paw-patrol! Eerder voorzag ik hem al van een Malik shirt in dezelfde stof. Uit de overschot kreeg hij een “Made in Italy” pippa-pants. Misschien toon ik ze later nog eens, maar echt schoon vind ik het zelf niet echt omwille van de paw-patrolstof… Maar hé, als het kind maar content is hè en dat was zeer zeker het geval. Gelukkig is onze eigen zoon de superheldenfase ontgroeid en kon ik voor hem op vakantie een iets smaakvollere Malik Shirt maken. 😉

Ook voor mezelf waren er plannen.  Zo bijvoorbeeld met de stof die u hieronder kan zien.

20160725_124332_resized

Oorspronkelijk had ik voor de stof een sunny pants in gedachte. Klein foutje van mijnentwege: ik had het juiste boekje niet bij.

Simpel op te lossen dacht ik: foute boekjes mee terug met het vliegtuig naar België nemen en met de juiste boekjes terugvliegen. Eigenlijk best nog handig dat ik over en weer kon.

Donderdagochtend vloog ik van Firenze naar Brussel. Mijn zus kwam me daar oppikken en was zo lief om met mij even in Leuven te passeren zodat ik daar snel nog wat stofjes kon meenemen. “Op een rapke” de andere boodschappen doen en de auto in, op weg naar Charleroi om de dochter op te halen die daar zou landen. Eenmaal terug thuis was het 22.30u en kon ik geen pap meer zeggen. De dochter bleef echter ratelen van enthousiasme over haar zwemstage in Hongarije. Het leek wel alsof ze een hele week niet had mogen praten 😉

De volgende ochtend was er iets minder praat… Om 5.30u het bed uit, want om 7.45u moesten we in Gent zijn voor mamzel haar eerste wedstrijd op het Vlaams Zomercriterium (met een knappe 4e plaats op de 400m vrije slag!). Om 14u terug thuis, eten maken en vrienden ontvangen. Zaterdag weer om 5.30u uit bed en een hele dag doorbrengen in het Gentse zwembad. Uiteindelijk rond 18 u thuis. Zondag opnieuw naar het VZC in Gent. Ondertussen de dochter haar was van de stage doen en haar valies inpakken, nog wat streekproducten shoppen voor onze Italiaanse vrienden en maandag een laatste keer om 5.30u het bed uit om onze terugvlucht naar Firenze te nemen. Daar werden we omstreeks de middag door de andere vakantiegangers van onze toffe bende verwelkomd met een heerlijke mojito 😛

(Dikke merci aan de mojito-crew XXX)

IG VZC_

U voelt het al komen… Die boekjes zijn mijn valies niet uitgeraakt. Het was zo druk dat ik er eenvoudigweg niet meer aan dacht om ze te wisselen.

Er werd nog een poging gedaan om ter plekke een soortgelijk patroon te shoppen. Lieve Barbara van de agriturismo waar we verbleven, nam me op sleeptouw in de naburige stad. Ik werd vergast op een rondleiding in hun eigen bedrijf dat instaat voor de afwerking van heel wat sjieke modemerken. Op de werktafel stonden bijvoorbeeld schoenen voor Prada, bijzonder fascinerend om dat eens van nabij te zien!!

Wat het patroonshoppen betreft kwamen we niet veel verder dan een Italiaans modetijdschrift en een Italiaanse Burda. De naaihype is duidelijk niet tot daar geraakt.

Met de heren mocht ik mee naar een andere stad. Er was een spaak stuk van één van hun koersfietsen en daarom moesten ze op zoek naar een fietsenmaker. “Of ik geen zin had om mee te gaan, misschien was er ook wel een stoffenwinkeltje?” Dat liet ik me geen 2x zeggen! Wat heb ik mijn ogen de kost kunnen geven! Achter elke hoek was er weer een nieuwe ruimte die volstond met stoffen en fournituren.  (Voor wie interesse heeft, ik kan het adres van de stoffenwinkel wel terug opzoeken.) Hieronder ziet u slechts een fractie van wat er in deze winkel aanwezig was. Rap kiezen was geen sinecure.

20160722_175451_resized

20160722_180458_resized

20160722_180256_resized

20160722_180234_resized

20160722_180049_resized

20160722_175425_resized

Verbaast het u dat ik hier een hele dag had kunnen spenderen?!

Uiteindelijk bleef ik nog “braaf”, vooral wegens tijdsgebrek moet ik toegeven. De mannen zaten in de naburige koffiebar te wachten. De buit, bestaande uit 4 lappen stof en 3 lapjes leder, komt later nog aan bod.

Misschien vraagt u zich nog af waarom we niet gewoon na de dochter haar stage op vakantie vertrokken. Het antwoord is simpel: de gezinsvakantie lag al veel langer vast dan dat we wisten dat de dochter mee naar Hongarije zou gaan. Volgend jaar proberen we het toch wat beter te plannen.

Over platte banden, vriendelijke mensen en mooie woorden

Het was me het weekje wel! Het zat niet bepaald mee om het zo maar te zeggen. In het midden van de week slaagde ik er bovendien in om de 2e kapotte band op goed anderhalve maand tijd te scoren (met daartussenin nog een leegloper aan de auto van mijn allerliefste wederhelft).

 

Zo houden we de garage wel draaiende! Tussen de vorige 2 platte banden zat amper een week tijd! De lieftallige medewerkster van de garage, die een goede vriendin van ons is, dacht toen al dat ik haar in het ootje nam. (Ik zou niet durven – engelengezichtje – haha!)

Weinig geloofwaardig dan om een 3e keer te bellen met de boodschap dat er opnieuw een band moet vervangen worden…

De vorige keer had ik “geluk” en werd de vaststelling gedaan toen mijn auto hier op de oprit stond. Zoon en echtgenoot vervingen de band aan huis, van service gesproken! De band aan de andere auto liep uiterst langzaam leeg. Wat bijpompen en dan kon er zonder bandenwissel naar de garage gereden worden. Deze keer daarentegen was het “goed prijs”. Broembroem – verkeersremmer – bang – doekdoekdoek en véél gevloek! Haaaaaargh!!

Auto aan de kant en balen! Dadelijk een toeschouwster, 80-plusser “moa maske toch!”, die me verzekerde dat haar man wel rap terug zou zijn van zijn patattenveld en dat die wel ging helpen. Ondertussen gingen zoonlief en ik aan de slag.

“Zedde goa supporter van de rooj dievels? Da’s nogal iet hè! Amai, goa hed al fors manneke! Mane man hee doek veel fors zelle. Dane et elken dag een hiel broad. Joat, dane kan goed ete zenne! Wale bakke altoad zelf broad, mee zoë e masjien. Wale hemme nachttarief. … Ah, dane van ons is ie sè maske. Hoa zal oe wel kome hellepe.”

We waren al een heel eind opgeschoten, de zoon en ik. De man hielp ons nog, met hamer en al, om het kapotte wiel eraf te krijgen en het “meelopertje” vast te zetten. Het madammeke bleef de hele tijd vertellen: over haar zoon, over dat hij zo hard werkt, over dat hij toch niet zo veel geluk had in de liefde, over dat bij hun in de buurt iedereen goedendag zegt tegen elkaar, over dat je elkaar moet helpen, over dat ze al bijna 60 jaar samen is met haar man, over dat ze zelf niet meer zo veel kon werken nu maar vroeger wel, over geven en nemen, over de klak die altijd vuil wordt van op het veld te werken maar dat ze dat niet erg vindt, over dat ze zo een brave man getroffen heeft, …

We mochten mee op “het geleeg” om onze handen te wassen en kregen “echten dreft” want dan ging die “vullighoad” er goed af. De man maakte ineens ook een tipke van zijn zakdoek nat om de vrouw haar mond af te kuisen want daar hing nog wat tomatensaus aan. “Mo vrouwke toch, hoe loopte d’er bij. Kom is hie!”

We hadden het getroffen met onze hulp, zo een vriendelijke en warm stel! 🙂

En ook nadien had ik geluk! Er kwam een plaatsje vrij in de workshop “handlettering” die avond. Mijn maatje was zo lief om me hier attent op te maken (XXX!!!) en speelde voor taxi. Wat berichtjes over en weer en ik kon mee, tsjakaaaaa! Taxi om 17.15u betekende plots een strak schema en geregel met de kids, maar ook een hele fijne taxirit en ditto avond!

De workshop ging door in het Zonen09-hoofdkwartier in Gent. Lesgeefster was Liesbet van Mino Paper Sweets. Deze vriendelijke dame leerde ons hoe we letters karakter kunnen geven en hoe we woorden kunnen laten spreken. Helemaal mijn ding en net wat ik nodig had!

Het merendeel van de cursisten bestond uit naaisters en/of bloggers. Op de sociale media werden na afloop knappe dingen gepost! Het lijkt er wel sterk op dat de meerderheid van ons nog niet helemaal klaar was met dat handletteren. Kan ook niet anders, want wij gaan voor de groepsprijs, nietwaar dames?! (By the way, weet iemand wat die is en wanneer die bekend wordt gemaakt?)

WS lettering

Met dank aan fotografe Isabelle, de organisatoren en the winning (?!) team!

Ziehier het resultaat van een avondje oefenen.

mino01

Deze dame heeft de smaak te pakken! Voortaan heb ik een tekenboekje en een potlood op zak om “mooie woorden” te maken.

mino_00mino02mino03mino04

Wok this way!

Na al de ananasstof moesten we “the real stuff” maar eens verwerken. Een snel klaar receptje dat ten huize MamC ook door de kinders zeer gesmaakt wordt. Veel groentjes, lekker knapperig, niet te pikant en eens iets anders.

wokwok

 

Ingrediënten voor 4 à 6 personen:

  • wokzakje mexicaanse roerbakmix 400 g
  • zakje Italiaanse roerbakmix 250 g
  • zakje Thaise groene currysaus
  • kipfilethaasjes gemarineerd in gele curry 350 g
  • roerbakmie 250 g
  • 350 ml water
  • doosje ongezouten geroosterde cashewnoten 170 g
  • verse ananas
  • beetje olijfolie
  • (eventueel brikje kokosmelk)

Bij Albert Heijn vind je alles wat je nodig hebt. De groenten vind je in de versafdeling, netjes voorgesneden en verpakt. Wil je liever een andere groentemengeling? Geen probleem! Eerder werd er hier ook al gewokt met de Chinese roerbakmix, de Thaïse,…  (Tussen haakjes ik word NIET gesponsord, maar ik ben gewoon fan!)

 

Bereiding:

  • snij de kip in kleine stukjes
  • doe een beetje olijfolie in de wokpan en doorbak de kippenblokjes
  • voeg de groenten toe en laat mee bakken, roer goed om
  • snij de verse ananas in stukjes en voeg ananas toe naar believen
  • doe er de roerbakmie en het water bij, blijf goed roeren
  • als al het water is opgenomen doe je er de currypasta bij
  • laat alles nog even goed warm worden
  • tot slot werk je af met de cashewnoten, ook weer naar smaak (ik gebruik zo’n 120 g)
  • (Wil je graag wat saus? Doe dan een extra zakje groene curry bij in de pan en een brikje kokosmelk.)
  • Komen eten!!

 

Om de ananas makkelijk te snijden gebruik ik deze handige tool van Vacu Vin. (verkrijgbaar in het warenhuis, kookwinkel,…)

pineappletool
De ananas en zijn “moordenaar”.
pineapple
Bovenkant afsnijden en de ananassnijder in het vruchtvlees draaien. (Gebruik een snijplank met een gootje. Er komt toch wel wat sap uit.)
pineapple_
Doordraaien tot je bijna helemaal onderaan bent. Onderkant van de ananas afsnijden. De ananassnijder zoals een kurkentrekker weer omhoog trekken. Et voilà, perfecte ananasschijfjes! (Vinden jullie dit ook zo’n mooie foto?)

 

Tip: Geregeld staan de zakjes roerbakmix in reclame bij Albert Heijn. Ik doe dan een voorraadje in dat ik in de diepvries bewaar. Idem met de kip. Zo heb je altijd iets in huis dat snel klaar is. De verse ananas kan je dan vervangen door een blikje of weglaten.

 

Alle stapjes na elkaar ziet dat koken er zo uit:

Deze diashow vereist JavaScript.

 

U proeft toch ook? 😛

Anaïs, over leven met een gouden randje

Anais Gold

Blauwtinten, azuurtonen, romig wit en goud. De Kona Bay-stof mocht ik enkele weken geleden kiezen bij Den Depot in Heist-op-den-Berg. Dat het een Anaïs zou worden stond vast. Dat er een gouden randje aan kwam besliste ik pas later.

InstagramCaptureMamCMijn vorige blogpost dateert van 22 maart. Pas bij het posten van dat bericht vernam ik via de sociale media welke gruwel zich had voorgedaan in Zaventem en Brussel. Wat voelde het ineens stom dat ik zo blij was met het perfect uitkomen van een tekening op een hemdje! Her en der verschenen foto’s van onze Belgische driekleur. Ik nam 3 klosjes garen en maakte deze foto; ook voor anderen symbolisch want hij werd meermaals gedeeld en overgenomen.

Voor mij is het de link tussen beide momenten: het zorgeloze en de keiharde realiteit, de euforie, voldoening, kinderlijke blijheid,… die ik ervaar als ik weer iets gemaakt heb en het trieste wereldnieuws dat doet beseffen dat we ons geluk niet mogen laten bepalen door anderen, dat we moeten Leven, met grote L.

Oorspronkelijk was de jurk bedoeld om aan te doen op het communiefeest van het nichtje. Het mocht wat feestelijk zijn, daarom koos ik een stofje met goud in.

Voor mij is niet de grootte van onze tv, het merk van onze auto, het hebben van de nieuwste I-phone of andere gadgets van groot belang. Eigenlijk ben ik al lang van mening dat het elke dag een beetje feest moet kunnen zijn. Liever neem ik onze kinderen mee naar een (toneel)voorstelling of workshop, de speeltuin, maken we een fietstochtje, gaan we samen op vakantie, koken of bakken we iets, … Uit mijn kindertijd herinner ik me nog heel scherp een bezoek aan de Leuvense stadsschouwburg waar poëzie werd opgedragen over de babysit die dacht dat je op de baby moest gaan zitten, een voorstelling van Gregie de Maeyer over zijn boek “De computer lekt”, een zeldzaam bibliotheekbezoek met mijn papa, kampen met de CM en de scouts, …

De materiële dingen uit mijn herinnering zijn veeleer vaag. Al duikt in mijn gedachten ook het “goei servies” op dat mama bij feesten uit de kast haalde. Heel mooi wel, wit met een  fijn bloempje (een vergeet-me-nietje) en rondom een gekarteld gouden randje, niet afwasmachinebestendig. Zonde dat het zo weinig gebruikt wordt! Het gouden randje schittert immers niet als de borden in de kast blijven, maar net wanneer ze op de tafel in volle licht mogen staan. Geldt dat ook niet voor onszelf? Ik vind van wel, vandaar het gouden randje aan deze jurk om ze extra te laten schitteren. Goud, met de “g” van “genieten van het leven.”

Een oom van mijn man zei vaak: “Het bezit van de zaak is ’t eind van ’t vermaak.” Gelijk had hij! Wat heb je aan een hoop dure spullen als je geen mooie herinneringen kan koesteren? Ja, het zou fijn zijn als ons huis verder afgewerkt raakt, maar wij kiezen liever voor quality-time. Deze jurk zal alvast niet in de kast blijven hangen tot het communiefeest in mei. Ik zal ze ook dragen voor het feest van elke dag!

Anaïs is de strikjurk die werd ontworpen door Ienemiene. Het was de 3e keer dat ik deze maakte. Van de vorige versies onthield ik dat de rug voor mij bovenaan wat te ruim zat, dus maakte ik het rugpand in het midden links en rechts 2 cm smaller. Halverweg de rug zat hij precies goed, daar werd de voorziene breedte behouden.

In de taille werd er aan beide kanten 3 cm versmald. De halsopening maakte ik ietsje dieper dan de vorige keren en wat minder breed. De armsgaten van mijn “oude” Anaïskes zijn onder de oksel te diep en doordat ik wat kilootjes verloor gaapten ze. Ik tekende de onderkant van het armsgat nu hoger, maar dat mag volgende keer toch nog 1 tot 1,5 cm hoger zijn wil er geen stukje beha zichtbaar zijn. (Nu ja, met een donkerblauw of zwart exemplaar stoort het niet echt.) Het gapen werd grotendeels opgelost door een kleiner patroon te tekenen dan vorige malen.

voor_

Het patroondeel voor het striklint werd in de lengte middendoor geknipt. Links en rechts voorzag ik naadwaarde zodat er plaats was om de gouden paspel ertegen te stikken. De strikdelen maakte ik in het midden met een steekje vast aan het striklint, zodat het wat boller staat. Op de strik verwerkte ik 3 gouden knoopjes die ooit tot de knopencollectie van mijn grootmoeder behoorden. Dit deed ik bij een vorige Anaïs ook al eens. Nu zijn er nog net 3 zulke knoopjes over.

strik

Voor het mooi afwerken van de voering aan de blinde rits maakte ik eerder al gebruik van haar handige uitleg. Tip: om geen last te hebben van voering die aan je vel of panty blijft kleven kies ik meestal voor antistatische voering. Je kan ook gewoon een onderkleed aantrekken en de voering weglaten.

voering detail

rug_rits

Gebruikte materialen: Stof Kona Bay en oudgouden paspel bij Den Depot, antistatische voering van bij Pauli in Leuven, gouden knoopjes uit de collectie die ik erfde van mijn grootmoeder, blinde rits en Gütermanngaren bij Veritas, patroon: Anaïs strikjurk van Ienemiene

InstagramCapture_6455ba54-e234-4829-8264-72550c57d01f_jpg
a sew with a view

 

Het gouden randje ging trouwens mee naar Frankrijk vorige week. De echtgenoot ging er fietsen met enkele andere fanatiekelingen, wel 850 km. De kinderen amuseerden zich rot op de camping en voelden zich de koning te rijk op hun domein, al hing daar soms al eens een donderwolkje boven. Er werd veel gezwommen, gevist ook en rondgehangen met de andere kinderen. Ik genoot van de zon, een boek, het gezelschap en naaien in open lucht. We leerden toffe mensen kennen, maakten een avontuurlijke wandeling, reden door het water met de auto-spannend, aten met wel 10 gezinnen gezellig pizza op het oude vliegveld, bakten véél pannenkoeken en we genoten zo met volle teugen dat we een beetje langer bleven.

Geef jij je leven ook een gouden randje?

Tijd?!

De hele dag door zijn we met z’n allen druk bezig met de tijd. Het begint al als we opstaan; tijd om op te staan. De wekkerradio die afgaat. Het snoozeknopje wordt ingedrukt. We dommelen nog  10 minuutjes in. De radio weerklinkt opnieuw, we vinden opnieuw de snoozeknop, enzovoorts. Dit ritueeltje wordt nog enkele keren herhaald tot we echt niet meer anders kunnen dan op te staan – hoog tijd!

Ontbijten, wassen, aankleden, spullen inpakken – “doe verder anders komen we te laat”.

We vertrekken. Afhankelijk van hoe goed we op schema zitten, houdt de chauffeur zich voorbeeldig aan de toegelaten snelheid. Hadden we echt weing tijd om ons klaar te maken of haasten we ons van de ene afspraak naar de andere, dan wordt er in de auto nog een boke gegeten. Franse woordjes of maaltafels worden onderweg opgevraagd, kwestie van onze tijd optimaal te benutten.

We komen aan waar we moeten zijn. Als het meezit vinden we vlot een parkeerplaatsje en komen we net op tijd. (Of net te laat :-\)

De wasmachine staat zo geprogrammeerd dat de was net gedaan is als we thuiskomen. Een deel van de was wordt netjes aan kapstokjes gehangen – zo win ik tijd, want dan moet ik amper strijken. Een ander deel gaat de droogkast in.

Terwijl het eten opstaat werk ik nog even wat dingen af voor het werk – wat gedaan is, is gedaan – om na het eten verder te werken tot het weer tijd is voor iets anders. Tijd voor de hobby’s; van manlief of van de kinders of van mezelf.

Ook daarin staat tijd centraal: het behalen van tijden om tot een bepaalde groep te behoren, behaalde tijden verbeteren, je aan de voorziene tijd houden, …

Zo doen we de hele dag door tot de meeste dingen die op de planning stonden zijn afgewerkt en het weer tijd is om te gaan slapen omdat we anders morgenvroeg niet uit ons bed kunnen.

Hoog tijd om de klok een halt toe te roepen; net op tijd?

 

tijd
Tijd voor leuke dingen. Ik spaarde mijn verjaardagscadeau precies op tot het juiste moment.

Wat zijn jouw tips om tijd te winnen?